Tienduizenden spellen verkocht, toch zoekt deze uitgever een bijbaan
De spellen van Michiel de Wit verkopen goed, maar zichzelf betaalt de Nijmeegse uitgever voorlopig niets meer. Een baan van maximaal twintig uur per week moet hem ruimte geven om zijn bedrijf financieel op orde te krijgen.
Van Sea Salt & Paper verkocht hij inmiddels 25.000 exemplaren, van CuBirds meer dan 20.000. Via Gladiola, het kaartspel rond de Nijmeegse Vierdaagse, ging dit jaar al zo’n vijfduizend keer over de toonbank. Je zou denken dat het bedrijf goed draait.
Toch heeft Michiel de Wit, eigenaar van bordspeluitgeverij Gam’inBIZ, zijn eigen salaris geschrapt. Het contract van zijn medewerker wordt niet verlengd. Zo gaan de kosten van het bedrijf omlaag, maar thuis lopen de rekeningen gewoon door. De Wit heeft een hypotheek en vier kleine kinderen. Zijn verloofde verdient goed, vertelt hij, maar werkt parttime. „We hebben mijn inkomen er wel bij nodig.”
„We hebben mijn inkomen er wel bij nodig.”
Michiel de Wit
Daarom zoekt hij een bijbaan van maximaal twintig uur per week, voor langere tijd en met voorspelbare werktijden. Het moet wel naast de uitgeverij te doen zijn.
Volledig voor de uitgeverij
Tot eind vorig jaar had De Wit, van oorsprong IT’er, naast Gam’inBIZ een baan in loondienst. Dat salaris gaf hem vrijheid, want de spellen hoefden het huishouden niet te dragen. „De uitgeverij was altijd vooral heel leuk.”
Dit jaar ging hij er volledig voor en nam hij een medewerker aan. Met z’n tweeën zou er meer mogelijk zijn. De maandelijkse kosten gingen meteen omhoog. De inkomsten groeiden volgens De Wit niet genoeg mee.
Er was ook weinig kapitaal, en het vinden van een investeerder duurde langer dan gehoopt. Omdat er gesprekken liepen, dacht hij dat de financiering nog wel even kon wachten. „Achteraf was dat een inschattingsfout.”
Vooral Via Gladiola slokte veel tijd op: illustraties, marketing, promotie. En de samenwerking binnen het bedrijf moest nog vorm krijgen. Terugkijkend twijfelt De Wit aan een aantal van zijn keuzes als ondernemer. Er ging tijd naar nieuwe spellen die nu nog op de plank liggen. Maatwerkprojecten brachten wel geld op, alleen niet genoeg om er een heel jaar van rond te komen.
Als hij dit jaar over mocht doen, zou hij eerder kapitaal ophalen en zich meer richten op werk dat direct inkomsten oplevert. Inmiddels krijgt hij wel steun van een aantal ambassadeurs van de uitgeverij. Zij hebben hem een krediet gegeven waarmee hij nieuwe spellen kan inkopen.
Van dertien euro blijft weinig over
Hoge verkoopcijfers betekenen nog geen inkomen. Van elk verkocht spel moeten meerdere partijen leven: de auteur, de oorspronkelijke uitgever die de licentie verstrekt, de distributeur en de winkelier. En de fiscus wil ook een deel.
Verkoopt een winkel het spel, dan houdt Gam’inBIZ volgens De Wit vaak ongeveer tien procent van de consumentenprijs over. Bij een kaartspel van dertien euro is dat 1,30 euro. Daarvan zijn productie en licentie betaald, maar marketing, overige bedrijfskosten en salarissen nog niet. Let wel: de genoemde aantallen van Sea Salt & Paper en CuBirds zijn totale verkopen, geen jaarverkopen.
Rechtstreeks verkopen levert meer op, zegt hij. Voor Via Gladiola vond hij nieuwe verkooppunten die direct bij hem inkochten, en dat scheelde flink in de marge.
Verder wil hij vaker workshops geven. Daarin combineert hij zijn IT-ervaring met het ontwerpen van spellen: deelnemers maken in kleine teams een bordspel, in korte rondes van bouwen, testen en aanpassen. Zo’n opdracht levert sneller geld op dan een nieuw spel, dat eerst nog ontwikkeld en uitgebracht moet worden.
Tegen beter weten in?
De Wit heeft serieus overwogen de uitgeverij te verkopen of te liquideren. Soms twijfelt hij nog steeds. Maar Gam’inBIZ, waar hij sinds 2019 aan bouwt, is inmiddels verweven met zijn leven. „Het is een kindje van me geworden dat tegelijk is opgegroeid met mijn andere vier kinderen.”
Zolang hij nog mogelijkheden ziet, vindt hij loslaten moeilijk. Hij weet ook dat alle tijd en geld die er al in zitten een reden kunnen worden om door te gaan. Hij noemt het zelf: de sunk cost fallacy, blijven investeren omdat je er al zoveel in hebt gestoken. Een harde grens aan wat hij er nog in wil steken, heeft hij niet.
„Gevoelsmatig zou het echt moeten kunnen en ben ik vlakbij. Misschien is dat naïef hoor. Maar ik wil er nog wel echt in blijven geloven.”
Michiel de Wit
Of dat vertrouwen in de toekomst is of moeite met loslaten, kan hij zelf moeilijk zeggen. „Ik vind dat vanuit mijn positie lastig te beoordelen.”
Zou hij, met alles wat hij nu weet, opnieuw beginnen? Dat weet De Wit niet zeker. De uitgeverij bracht hem veel moois, maar legde ook druk op hem en zijn gezin. In de IT had hij een loopbaan kunnen hebben, zegt hij, met „de spreekwoordelijke dure auto voor de deur”. Hij vindt de bordspellenwereld veel leuker. „Maar de onzekerheid en de stress die het met zich meebrengt knagen ook aan me.”
Bij doorgaan speelt meer mee dan zakelijke overwegingen. „Ik wil vooral niet opgeven.” Wat hij met zijn loopbaan zou willen als hij met de uitgeverij stopt, weet hij niet goed. „Mijn loopbaan in de IT is door mijn overstap naar bordspellen op een dood spoor beland.” Werk naast Gam’inBIZ ziet hij wel voor zich, een volledig nieuwe koers is minder duidelijk. En er zit geld in de uitgeverij dat hij niet zomaar kwijt wil.
Hij ziet ook nog steeds kansen. „Gevoelsmatig zou het echt moeten kunnen en ben ik vlakbij. Misschien is dat naïef hoor. Maar ik wil er nog wel echt in blijven geloven.”
Hij wijst op titels die zich volgens hem hebben bewezen, zoals Sea Salt & Paper, CuBirds, Pixies en Fika. Er is ook een mogelijk partnerschap voor volgend jaar, maar details geeft hij nog niet. En hij wil blijven bouwen aan iets van zichzelf, zijn „eigen speeltuin”.
Die speeltuin moet wel zakelijker. Hij wil meer aandacht voor spellen die werken en voor samenwerkingen, en minder tijd kwijt zijn aan ideeën zonder duidelijk uitzicht op inkomsten. „Daar is echt geen geld voor.”
Eerst een vaste basis
Met een baan ernaast wil hij die koers kunnen volhouden. Daarmee is hij terug bij zijn oude situatie, alleen wil hij het nu minder vrijblijvend aanpakken: eerst een vaste basis, daarna pas nieuwe ideeën.
Hij snapt dat een werkgever kan twijfelen aan iemand met een eigen bedrijf dat zoveel aandacht vraagt. Daar is hij open over. Hij zoekt praktisch, uitvoerend werk met duidelijke grenzen. „Ideaal is hands-onwerk, waarbij ik lekker in de flow kan komen en flink meters kan maken.”
Heeft u werk dat bij hem past? Michiel is bereikbaar via michiel@gaminbiz.nl.
Dit stuk is geschreven op basis van een zelfinterview: Michiel beantwoordde vragen die ChatGPT hem stelde.